post vicieuze cirkel pcos 12-5-19

Hoe ontsnap je uit de vicieuze cirkel van PCOS?

Hoe ontsnap je uit de vicieuze cirkel van PCOS?

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Hoe ontsnap je uit de vicieuze cirkel van PCOS?
Vanuit mijn eigen ervaring vind ik het super belangrijk hier inzicht in te krijgen. De afgelopen maanden ervaar ik namelijk weer minder hormoonbalans en hier snapte ik niets van. Ik eet goed, gebruik suppletie, crossfit vaak en tja, als je een bedrijf hebt om vrouwen met PCOS te ondersteunen ben je zelf vrij actief met het syndroom bezig kan ik je vertellen 😉 Om er achter te komen wat bij mij dwars zat (en nog zit, het is namelijk een proces), moest ik voor mezelf en daarmee ook voor jullie op onderzoek uit. Hoe kan het dat mijn levensstijl niet werkt?

De diversiteit van PCOS

PCOS kan je vanuit vele verschillende invalshoeken benaderen. Verscheidene expertises richten hun licht op het syndroom en  kunnen je verder helpen.
Als je bijvoorbeeld net de diagnose hebt gehad of je weet nog niet veel van PCOS, is er op internet veel info dat je kan inspireren om stappen te gaan zetten.

Maar wat nou als je al ontzettend veel heb geprobeerd, en je nog steeds veel klachten ervaart?
Wat nou als je denkt helemaal op de goede manier te leven, en PCOS nog steeds je leven ‘verstoord’?

In deze blog + video ga ik in op deze vragen: en hoe je hier antwoord op kan krijgen. Deze info is voor jou als je ervaart dat je vastloopt of op een plateau zit en je graag verder wilt.

Allereerst: als je nu alles al goed denkt te doen, en je ervaart nog klachten, doe je niet alles ‘goed’. Je dénkt dat je alles goed doet. En je bent ervan overtuigd. Maar als de weg die je bewandelt je niet de goede kant op leidt, is het misschien niet de weg om op te blijven wandelen. Je lichaam en ziel geven signalen, en die signalen zijn er niet voor niets: ze willen je wat vertellen.

Toch is het luisteren naar de werkelijk boodschap van je lichaam ingewikkelder dan het op het eerste gezicht lijkt. Er staat namelijk iets tussen de boodschap en de ontvanger: jijzelf. 

Hoe kan ik er nu tussen staan, ik wil toch het beste voor mezelf?

Waarom hebben mensen een burn-out?
Waarom gaan mensen trouwen om vervolgens weer te scheiden, zelfs met kinderen?
Waarom eten mensen crap als ze weten dat groente beter voor ze is?

Mensen doen niet per definitie wat het beste voor ze is. Ze doen wat ze geloven.

De twee kanten van PCOS

PCOS bestaat uit twee aandachtspunten: het biologische en het spirituele. Beiden dienen in goede conditie te zijn voor hormoonbalans. De biologische conditie bestaat uit aspecten zoals voeding, slaap, beweging, je PH waarde(verzuring), de vetzuurbalans, de werking van je organen, je hormonen, stress.. Eigenlijk alles wat tastbaar of meetbaar aanwezig is.
Hier hebben veel mensen vaak wel een beeld bij. Bij spiritualiteit wordt nog wel eens afgehaakt.. We hebben als nuchtere Hollanders vaak als snel ons oordeel hier over klaar. Echter staat spiritualiteit (in mijn beleving) voor in verbinding staan met álles wat er is.
De spirituele conditie bestaat uit aspecten zoals de verbinding die je voelt met jezelf en met je omgeving. Het betreft het zogenaamde ‘zielsniveau’: dat wat je bent als werkelijk alles om je heen wegvalt.

Meer over het zielsniveau

Ik weet nog heel goed wanneer ik voor het eerst echt ging nadenken over het zielsniveau. Dat is nu drie jaar terug, toen ik een wandeling maakte met een vrouw die mij vroeg hoe ik keek naar mijn  lichaam, geest en ziel. Lichaam en geest kende ik wel en daarmee dacht ik al een hoop te begrijpen 😉 ik kon mij alleen weinig voorstellen bij de ziel.
Ondertussen heb ik er meer over gelezen, gesproken en gehoord: de ziel is eigenlijk wat jij ‘bent’. De ziel ‘is’. Om dit te begrijpen helpt het mij te kijken naar hoe de natuur ‘is’: alles in de natuur is gewoon zoals het is. De natuur geeft geen verdere betekenis aan situaties, bepaalde onderdelen ervan, van het verleden, van de toekomst.. Het is gewoon zoals het is. Zo is het ook met de ziel: die is er gewoon.
Dat wil niet zeggen dat het niets betekend of niets inhoudt, integendeel. Kijk eens wat er gebeurt in de natuur, alles is energie en geeft energie door. Net als de ziel. De ziel is als het ware jouw energie. Sommige mensen noemen dit ook wel trillings-energie, je bent in een bepaalde staat van zijn met een bepaalde trilling. Jouw trillings-energie trekt soortgelijke trillingen aan: dat wat je uitstraalt krijg je veelal terug uit je omgeving.

Er zijn hele boeken geschreven over spiritualiteit en de verschillende opvattingen ervan. Ik houd in deze blog bovenstaande aan.

Mensen geven betekenis

Wij mensen geven de betekenis aan al-dat-is. In principe gaat dat zo ver dat je alles dat je waarneemt of ervaart anders kan interpreteren. Ons geloof en onze overtuigingen maken dat wij de wereld op een bepaalde manier interpreteren.

Een voorbeeld: als ik niet geloof in het hiernamaals en de dood nadert, is de kans aanwezig dat ik onrustig wordt. Als ik wel geloof in het hiernamaals, geloof in een hemel waar ik iedereen die al overleden is weer ga zien en iedereen die nog leeft in de toekomst ook zal treffen, zal ik waarschijnlijk een stuk rustiger zijn.
Of ik nu wel of niet in de hemel kom, het maakt feitelijk geen verschil voor de omstandigheden nu. Het maakt echter heel veel verschil hoe ik met die omstandigheden omga.

Nu is geloof zoals ik het hierboven beschrijf bekend en zijn er veel verschillende geloofsovertuigingen in de wereld.
Maar in principe heeft iedereen een geloofsovertuiging, ook de atheïsten. Zij geloven namelijk níet in de hemel. Zij geloven dat er geen hemel is. Je gelooft altijd iets. Over alles. Over jezelf, je werk, je partner, het leven, jouw invloed op je omstandigheden, noem maar op. Betekenis geven hoort bij het willen begrijpen van een situatie. Als je jouw inzicht wilt vergroten in iets, zou je betekenis aan de omstandigheden moeten geven. En dat doen we dan ook allemaal, massaal (kijk maar eens om je heen vandaag, bijna alles wat je ziet is ingekleurd door een bepaalde mening of overtuiging).

Het geloofssysteem uitgekleed

In het geloofssysteem zit de spelingsruimte waar je wellicht naar op zoek bent. Hiervoor helpt het om dit systeem uit te kleden, waar bestaat het uit?
Kijk daarvoor eens naar de volgende afbeelding:

Het is een soort uitgebreidere versie van de RET Methode, die in de cognitieve gedragstherapie vaak wordt ingezet. Deze methode gaat uit van de vier G’s: gedachten, gevoelens, gedrag, gebeurtenis. Je zou volgens deze methode alles kunnen herleiden naar je gedachten en door je gedachten om te buigen dus ook invloed te kunnen hebben op je gevoelens, gedrag en gebeurtenissen.

Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik kan mijn gedachtes niet controleren hoor. Ik hoor vaak genoeg een grote lading onzin in mijn hoofd. Veel interessanter is het om een laag verder te kijken, als je het mij vraagt. De laag van het geloof, tussen je ziel/energie en je gedachten in.

Het geloof wordt gevormd door je beweegredenen en overtuigingen. Ook je zelfbeeld, eigenwaarde en zelfvertrouwen komen hier om te hoek kijken. Veel van deze dingen worden je aangeleerd:

– Een kind dat opgroeit bij de IS zal in bijna alle gevallen vol overtuiging die beweging steunen
– Een kind dat opgroeit in een moslims gezin wordt bijna altijd moslims
– Een kind dat geboren wordt in 1990 en opgroeit in Andijk is waarschijnlijk niet gelovig

Maar ook kleinschaliger:

– Een kind dat opgroeit met twee lesbische moeders staat waarschijnlijk open voor homoseksualiteit
– Een kind dat mishandeld wordt in zijn of haar jeugd heeft waarschijnlijk een lager zelfbeeld dan klasgenoten die niet mishandeld zijn
– Een kind met gescheiden ouders die veel ruzie hadden gelooft wellicht minder in de liefde

Kortom: alles wat je meemaakt vormt je en hier trek je conclusies uit. Je leert ervan, je neemt dingen over van je omgeving, je creëert overtuigingen en gaat hier naar handelen.
Op zich is dat nuttig. Hierdoor kunnen we met zijn allen in redelijkheid met elkaar leven: het zou vreemd zijn als het ene kind in een gezin hier in Nederland een IS aanhanger wordt, de ander moslims en de ander atheïst. Overtuigingen en het betekenis geven aan omstandigheden bindt een groep en vormt een samenleving.

Individuele overtuigingen

Op persoonlijk vlak is dat wat je gelooft erg bepalend voor wat je gaat doen. Je geloof leidt uiteindelijk naar je gedrag.

– Een vrouw die gelooft dat ze dom is, zal meer moeite kunnen ervaren zich krachtig op te stellen in een overleg
– Iemand die gelooft dat niemand haar aardig vindt, zal zich meer afzijdig houden in sociale bijeenkomsten en deze situaties minder opzoeken
– Iemand die gelooft dat elke dag keihard sporten nodig is om zich goed te voelen, is elke dag in de sportschool aanwezig (ook bij vermoeidheid)
– Iemand die gelooft dat een feestje niet gezellig is zonder alcohol, zal veel moeite ervaren als ze dit beter niet meer kan doen voor haar gezondheid.

Kort samengevat

1. Je bent bij geboorte dus een ziel, een bepaalde energie.
2. Gaandeweg je leven leer je van alles door je omgeving. Je creëert beweegredenen en overtuigingen, je geloof.
3. Hieruit komen veel van je gedachtes, naast de gedachtes die random door je hoofd heen blijven bewegen.
4. Vanuit je ziel, je geloof en je gedachtes komen bepaalde gevoelens.
5. Samen leiden je ziel, je geloof, je gedachtes en je gevoelens tot bepaald gedrag.
6. Dit gedrag heeft invloed op een gebeurtenis.

Dit is heel belangrijk om te begrijpen, om uit die vicieuze cirkel van PCOS te komen.

Daarnaast is het belangrijk te beseffen dat mensen graag gewoontes creëren. Dat wat je vaak doet, maak je je eigen en gaat vertrouwd voelen. We voelen ons comfortabel en denken dat dit zo moet blijven, dat het ‘bij je hoort’. Dat wat je vaak doet koppel je dan aan je identiteit.
Ik was bijvoorbeeld tot acht jaar terug onbekend met crossfitten. Ik was geen sporter, laat staan krachttraining. Fitness had ik geprobeerd maar dit demotiveerde mij alleen maar. Crossfit vond ik leuk en hier werd ik fanatiek in. Nu, acht jaar later, noem ik mezelf sportief en zien mensen mij ook zo. Echter, dit is ontstaan omdat ik het gewoon heel vaak ben gaan doen. 
Ik heb mezelf als het ware in een omgeving gebracht waar sporten normaal was en hierdoor werd het voor mij ook normaal. Het creëerde de overtuiging dat ik ‘een sporter ben’, ik koppelde het aan mijn identiteit. Door het vaak te doen werd de overtuiging alleen maar versterkt.

Dit kan bekrachtigend werken, maar ook ontkrachtend. Als jij nu ontzettend gewend bent aan een bepaald patroon en je je hier helemaal mee identificeert, is het moeilijk dit los te laten for the better.
Afgelopen week sprak ik een vrouw met PCOS die het lastig vond rust in te bouwen in haar leven, ook al wist ze dat het ontbreken van rust en de hoge mate van stress in haar leven waarschijnlijk de oorzaak was van haar huidige PCOS klachten. Ze noemde:

ik ben nu eenmaal een sporter en vind het verschrikkelijk om hierin te minderen. Dat wil ik gewoon echt niet, het is mijn uitlaatklep.’

Je kan je hierbij afvragen of dit echt zo is, of dat ze dit zo gewend is dat ze zich hier comfortabel in voelt (en ze bij het afwijken hiervan dus onrustig voelt).

Ook als iemand elk weekend drinkt bij gelegenheden, groeit bij hem of haar de overtuiging dat drinken nodig is om het gezellig te hebben. Als diegene stopt, voelt dit als een gemis en zullen de gelegenheden inderdaad minder gezellig zijn. Het lijkt alsof zijn overtuiging klopt: zonder alcohol is het minder gezellig. Het vergt tijd en herhaling om de oude overtuiging los te laten en de nieuwe overtuiging te kunnen waarderen(en het dus comfortabel voelt).

 

Dit voorbeeld illustreert wat ik bedoel:

Stel, je bent aan het wandelen en je komt bij een groot maisveld. Je moet er dwars doorheen om verder te kunnen. Het veld is nog nooit doorkruist dus je begint gewoon te lopen.
Uiteindelijk kom je ergens uit aan de andere kant van het veld. Je besluit verder te gaan met je route.
De volgende dag tref je weer hetzelfde maisveld en je ziet nog waar je gelopen hebt. Daarnaast weet je ook waar het pad op uit komt: je hebt het immers gister ook al gelopen. Je kiest hetzelfde pad, dit is meer vertrouwd én beter begaanbaar dan de rest van het veld – het is hier en daar al vlak getrapt.
De dagen die volgen heb je veel zin om te wandelen en doorkruis je iedere keer hetzelfde maisveld op dezelfde manier. Het pad wordt steeds begaanbaarder en comfortabeler.
Maar in de periode dat volgt ben je niet zo blij met waar je uitkomt na het maisveld. De route die je na het verlaten van het maisveld moet afleggen valt je wat zwaarder. Als je bij de ingang van het maisveld staat, twijfel je: ga je je oude vertrouwde pad bewandelen of kies je ervoor een nieuw pad te maken?
Pfoe.. Een nieuw pad, die je nog helemaal plat moet stampen én waarvan je niet weet waar het uitkomt? Nee, je gaat toch maar voor het oude pad. Dat kost tijdens het doorkruisen een stuk minder moeite – en wie zegt dat een nieuw pad je naar een beter punt leidt?
Pas als de pijn aanhoudt en dusdanig groot is, zal je het afleggen van een nieuwe route serieus gaan overwegen. En dan nog vergt het moed en doorzettingsvermogen het nieuwe, onbekende pad in te slaan.

Terug naar PCOS

In je leven leidt bepaald gedrag naar PCOS. Je doet dingen die de balans verstoren: bewust of onbewust. Je lichaam wil zo optimaal mogelijk functioneren en zal bij de juiste omstandigheden ook goed functioneren als je PCOS hebt. Als jij nu het idee hebt dat je vastloopt, kan het helpen in te zoomen op wat je gelooft. De afbeelding kan hierbij helpen: door bijvoorbeeld eerst je gedrag onder de loep te nemen kan je via gevoelens en gedachtes uitkomen op wat je gelooft.

Let hierbij op: je overtuigingen kunnen hardnekkig zijn. Zeker als bepaald gedrag naar PCOS heeft geleid, kan dit je geloofssysteem bevestigen. Een voorbeeld:

Mijn overtuiging was dat ik heel clean moet eten en vaak moet sporten om van PCOS af te komen.
Dit leidde tot vier keer in de week trainen en een strikt voedingspatroon aanhouden, aangevuld met supplementen.
Mijn menstruatie bleef uit: klachten bleven aanwezig.
Mijn conclusie: ik doe het nog niet goed genoeg met mijn voedingspatroon en sportritme. Ik ga vaker sporten, wellicht moet ik nog fitter worden, minder vet eten en ik laat een bloedtest doen om te kijken welke supplementen mij beter kunnen ondersteunen.
Mijn overtuiging werd sterker: clean eten en vaak sporten is super belangrijk, anders gaat het nog minder goed. Mijn overtuiging werden oogkleppen waardoor ik andere waarheden niet goed in wilde zien.
Tot ik stagneerde. Uiteindelijk vormen zich in een dergelijk proces belemmerende overtuigingen. Ze werken je tegen, ze laten je niet inzien wat er nog meer kan.

Daarnaast worden bepaalde overtuigingen versterkt door emoties als angst en daarmee nog minder makkelijk om te buigen.

Hoe vorm je een geloofssysteem dat wél werkt?

Je krijgt genoeg signalen om mee aan de slag te gaan: je moet ze alleen willen zien. Hoe doe je dat?

  1. Krijg inzicht in je geloofssysteem:
    1. Wat vind je jezelf waard?
    2. Wat mag je van jezelf?
    3. Wat verdien je van jezelf?

Hieruit vloeit uiteindelijk voort wat je doet, ook als dit niet-werkende omstandigheden in stand houdt. Als je bijvoorbeeld eigenlijk geen snoep meer zou moeten eten, maar je doet het toch, zou je jezelf af kunnen vragen of het wel klopt wat je jezelf waard vindt.
Inventariseer eens wat jij op bovenstaande vragen antwoord – concrete situaties/gedragingen waar je van af zou willen, leiden je tot inzicht.

  1. Weet welke beperkende overtuigingen je verandert wilt hebben:
    1. Wat zijn jouw beperkende overtuigingen?
    2. Hoe houden die je tegen? Beschrijf dit.
  2. Creëer duidelijke beweegredenen:
    1. Waarom wil je van je beperkende overtuigingen af?
    2. Waar wil je naartoe bewegen en waarom?
    3. Wat is er zo belangrijk aan?
    4. Waar sta je voor?
    5. Hoe zou je liever willen zijn?
    6. Wat zou je liever willen voelen?
    7. Hoe zou je liever willen handelen?
  3. Creëer een andere/tegenovergestelde overtuiging die je helpt te doen wat je werkelijk wilt doen. Een voorbeeld van een beperkende overtuiging: ‘als ik mijn emoties toon kunnen mensen mij afkraken’. Een voorbeeld van een helpende overtuiging: ‘als ik mijn emoties toon kunnen mensen mij beter steunen en begrijpen’. Repeteer deze overtuiging: herinner je jezelf hier meerdere keren per dag aan (door post-its, een wekker op je telefoon, etc).
  4. Ga staan voor wat je belangrijk vindt: ergens voor gaan staan en dit uitdragen helpt je te groeien: je straalt een bepaalde energie uit dat door je omgeving wordt opgevangen. Hierdoor zal je ook meer van die energie terug krijgen en makkelijker je doel behalen (ook wel manifesteren genoemd). Andersom werkt dit ook zo: als je in een lage energie blijft leven, zal je ook meer van die lage energie aantrekken. Het begint bij jou, maar je kan jezelf helpen je bewust te omringen met andere omstandigheden die in lijn liggen met wat jij belangrijk vindt (zoals een lidmaatschap op crossfit, bijvoorbeeld).
  5. Verander je overtuigingen: door genoeg ervaringen op te doen die in lijn liggen met wat jij belangrijk vindt, bevestig je je nieuwe, prille overtuigingen. Je draait de vicieuze cirkel om en begint te groeien. Als je inzicht heb gekregen wat je wilt gaan veranderen en je gaat over in actie, helpt het om te beseffen dat we van nature meer voorkeur hebben voor comfort. Denk aan het voorbeeld van het maisveld: onze voorkeur gaat naar het bewandelen van het comfortabele pad. Echter kan alles ook weer comfortabel worden: als we durven ons pad te veranderen zal onze geest snel op zoek gaan naar nieuwe vormen van comfort en gewoonte.
    Doen dus!
  6. Creëer nieuw, helpend gedrag: uiteindelijk leidt alles tot bepaald gedrag wat je helpt om in balans te komen met je PCOS. Geef dit de tijd en geniet van de reis.

Samenvatting

PCOS is een syndroom waarvan de symptomen door vele omstandigheden kunnen verslechteren. Door goed naar je lichaam te luisteren kan je jouw leven zo inrichten dat je hormoonbalans ervaart. Als je nu het gevoel hebt vast te zitten, werk je jezelf bewust of onbewust tegen.  Je hebt ergens in je leven een geloofssysteem aangeleerd en daarmee bepaalde (beperkende) overtuigingen. Deze kunnen in de weg staan voor gedragsverandering en zijn vaak hardnekkig om te herkennen – laat staan onder ogen te willen zien.

– Je bent bij geboorte dus een ziel, een bepaalde energie.
– Gaandeweg je leven leer je van alles door je omgeving. Je creëert beweegredenen en overtuigingen, je geloof.
– Hieruit komen veel van je gedachtes, naast de gedachtes die random door je hoofd heen blijven bewegen.
– Vanuit je ziel, je geloof en je gedachtes komen bepaalde gevoelens.
– Samen leiden je ziel, je geloof, je gedachtes en je gevoelens tot bepaald gedrag.
– Dit gedrag heeft invloed op een gebeurtenis.

De afbeelding neemt je stapsgewijs mee in hoe dit proces ontstaat en werkt.
Dit proces kan je echter ook omkeren, door het uitvoeren van de volgende stappen:

1. Krijg inzicht in je geloofssysteem.
2. Weet welke beperkende overtuigingen je verandert wilt hebben:
3. Creëer duidelijke beweegredenen:
4. Creëer een andere/tegenovergestelde overtuiging die je helpt te doen wat je werkelijk wilt doen.
5. Ga staan voor wat jij belangrijk vindt
6. Verander je overtuigingen
7. Creëer nieuw, helpend gedrag
Je bent bij geboorte dus een ziel, een bepaalde energie.

Kan je hiermee aan de slag? Mooi! Waarschijnlijk ben je dan al een heel eind in je proces met PCOS. Als dit voor jou nog lastig is, zit je waarschijnlijk nog in fase 1 van PCOS. Wat dit is en hoe je hier mee om kan gaan deel ik in mijn nieuwsbrief volgende week(samen met drie recepten die je biologische conditie een boost geven!). Wil je op de hoogte blijven? Stuur dan even een mail naar info@loesreus.nl of laat je gegevens achter bij contact.

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.

blog 29 Sociale Cohesie -angstmodel voor obesitas

Hoe kun je omgaan met emotie-eten?

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

PCOS (maar ook vele andere klachten) kan voortkomen uit een niet-werkend voedingspatroon en leefstijl. Het loont om je voeding en leefstijl te optimaliseren en blijvende veranderingen stap voor stap door te gaan voeren.

Dat klinkt simpel.

Dat is het niet.

blog 29 Sociale Cohesie -angstmodel voor obesitas

Vaak ‘moeten’ vrouwen met PCOS sowieso al dat stapje meer zetten om van hun klachten af te komen, in vergelijking met veel mensen in hun omgeving. Dat is niet erg, als je hier geen moeite mee hebt.

Veel mensen hebben dit echter wel, en hierbij in het bijzonder de groep mensen die bij de zogenaamde ‘emotie-eters’ hoort: deze groep mensen gaat zoals de naam al zegt, meer eten wanneer zij emoties ervaren. En dan alleen negatieve/stressvolle emoties, blijkt uit onderzoek(1).

Dit is precies contra met onze natuur: de typische reactie op negatieve emoties of stress is juist een verlies van eetlust. Bij stress krijgen de spieren ‘voorrang’ op het spijsverteringsstelsel omdat een stressvolle situatie in natuurlijke omstandigheden vaak actie vereist: er moet gevochten of gevlucht worden, en daar zijn je spieren voor nodig. Eten komt later wel weer, als de rust is wedergekeerd. Eten bij positieve emoties is daarom eigenlijk logischer gedrag, je bent niet in stress. Emotie-eten is echter volledig te linken aan negatieve emoties.

Vrouwen met PCOS hebben extra gevoeligheid voor stress en (negatieve) emoties, vanwege hun vaak al instabiele hormonen (2). De groep die gevoelig is voor eten tijdens deze emoties, kunnen hierdoor extra vaak moeite ervaren met het uitvoeren van een helpend voedingspatroon.

Emotioneel eten is evolutionair gezien dus atypisch gedrag – het klopt niet. En toch zijn er veel mensen die zich herkennen in het gedrag van emotioneel eten. In de huidige maatschappij waar op elke straathoek voedsel te vinden is, zorgt dat voor problemen in de gezondheid.

Waarom gaat iemand bij stress juist eten, ook al is dit niet de natuurlijke drang van het lichaam?

Emotioneel eten blijkt vooral voor te komen bij mensen die lichamelijke onlustgevoelens bij negatieve emoties met gevoelens van honger en verzadiging verwarren. Er is vaak sprake van een verminderd inzicht op wat er in het eigen lichaam gebeurt in combinatie van gevoelsblindheid.

Ook onveilige gehechtheid* vanuit de jeugd blijkt van invloed én genetisch is een bepaalde groep kwetsbaarder(1). Een gen dat verbonden is met de aanmaak van dopamine in de hersenen speelt een rol bij het ontwikkelen van emotioneel eten: ruim één derde van de Europeanen draagt dit gen bij zich, wat kan gaan opspelen zodra er sprake is van een niet werkende opvoedingsstijl(3). Emotionele eters eten kennelijk als compensatie van een dopaminetekort, om zich (op korte termijn) beter te voelen.

Ook kunnen stresssituaties uit de jeugd een blijvende invloed hebben op de hoeveelheid cortisol dat wordt aangemaakt bij stress. Onderzoek wijst uit dat emotie-eters een relatief lage aanmaak van cortisol kunnen hebben (met een verhoogde voedselinname en veel slapen als gevolg).

Tot slot lijken er ook steeds meer bewijzen te komen voor de stelling dat emotioneel eten en daaruit voortvloeiend overgewicht voortkomt uit angst. Angst in de vorm van gebrek aan verbinding, een verminderde sociale samenhang in de maatschappij en in gezinnen (steeds meer gebroken en eenouder-gezinnen).

Dus: angst, onveilige gehechtheid, overgewicht en emotioneel eten zijn mogelijk sterk met elkaar verbonden.

Wat is er nodig om geen last meer te hebben van emotioneel eten?

Allereerst is het erg belangrijk dat de stappen die je gaat zetten haalbaar zijn. Mislukking vergroot vaak negatieve emoties, wat de kans op emotioneel eten eveneens vergroot.

De negatieve emoties zijn de oorzaak: bijbehorende gedachtes en het beheersen van die emoties vergen dus de aandacht. Effectieve copingstrategieën (manieren om om te gaan met) voor het omgaan met negatieve emoties zijn vaak onvoldoende aangeleerd. Iemand die deze copingstrategieën voldoende beheerst, kan gedragingen die voortvloeien uit stress of ontevredenheid tegenhouden of een werkende vorm geven.

Het reguleren van je emoties is de sleutel om emotioneel eten tegen te kunnen gaan. Ook  trainingen die je zelfinzicht verbeteren en het verhogen van je tolerantie voor stress dragen bij aan het verminderen van emotioneel eten. 
Opvallend is dat het hier niet draait om voedingsadviezen, voedingsschema’s en inzicht in de werking van voeding of het effect op het lichaam. Dit kan ter ondersteuning of ter verdieping een aanvulling zijn (in een later stadium) van het proces, maar het trainen van het leren omgaan met emoties kan niet worden overgeslagen en heeft prioriteit.

Hoe kan jij starten?

Het zichtbaar maken van jouw emotionele patronen en het actief werken hieraan, gaat in mijn beleving het beste in samenwerking met iemand die je vertrouwd. Iemand waarvan je het accepteert dat diegene je een spiegel voor houdt en waarbij je open durft te zijn. Dit kan een coach zijn, maar ook je partner of een goede vriend. Een ander persoon kan simpelweg voorbij jouw persoonlijke belemmerende overtuigingen en beschermingsmechanismes tegen verandering kijken.

Een belangrijk punt om verandering op gang te brengen is bewustwording. Als jij je bewust wordt van je eigen gedachtes omtrent voedsel, ben je al een heel eind op weg en kan je hier iets tegen gaan doen. Oriënteer in welke situaties je vaak (te) veel gaat eten en probeer deze situaties te vermijden of je reacties te ondermijnen. Kun je bij een dergelijke situatie op een andere manier afleiding zoeken? Dit is een eerste stap richting verandering. Als je langzaam leert niet toe te geven in dergelijke situaties, kan je stap voor stap de situatie steeds makkelijker aan – ook zonder afleidingsgedrag.

Onthoud; elk stukje van je gedrag komt voort uit gewoonte en je (onderbewuste) patronen die je gedurende je leven hebt opgedaan. 95% van al je handelen is vanuit je onderbewuste en het vergt aandacht en tijd om vanuit je bewuste brein een nieuwe gewoonte te vormen(4). Wees dus niet te fanatiek en zet kleine doelen: een doel bevindt zich in je bewuste brein en dit is dus een kleine motor – in tegenstelling tot alle capaciteit in je onderbewuste brein. Zie je onderbewuste als een soort opslag: als je in je bewuste brein een doel hebt gesteld om een nieuwe gedraging aan te leren, en je hebt dit lang genoeg gerepeteerd om het een gewoonte te kunnen noemen, wordt het vervolgens opgeslagen in je ‘opslag’: je onderbewuste brein. Het kost dan geen energie meer om dit gedrag te vertonen en het gebeurt als vanzelf. Het is, als het ware, een deel van jou geworden.

TOT SLOT

De figuur die te zien is geeft een weergave van de samenhang tussen de in dit artikel genoemde elementen die mogelijk betrokken zijn bij emotioneel eten. ‘Obesitas’ klinkt misschien vrij heftig, maar is natuurlijk niet bij alle mensen die zich herkennen in dit artikel aan de orde. De figuur is afkomstig uit het onderzoek genoemd bij bron 1.

Daarnaast wil ik nog meegeven dat ook al heb jij te maken met aspecten die emotie-eten meer in de hand kunnen werken, je net zoveel de mogelijkheid hebt om de verantwoordelijkheid te nemen over je gedrag als ieder ander. Je heb wellicht een ander startpunt, maar laat het geen excuus zijn. Dat brengt je simpelweg gewoon helemaal niets.

* Met onveilige gehechtheid heeft iemand in de loop van zijn kindertijd niet geleerd op een veilige manier te hechten aan zijn omgeving. Dit kan onzekerheid, onrust en een verstoorde sociaal-emotionele ontwikkeling teweeg brengen.

Bronnen:

  1. Emotioneel eten, T. van Strien, faculteit der Aard- en Levenswetenschappen, 2013
  2. Oorzaken en symptomen van PCOS, Jesse van der Velde, https://jessevandervelde.com/pcos-symptomen-oorzaak-en-wetenschap/
  3. Ontwikkelingsaspecten en omgevingsinteractie, Nederlands Centrum Jeugdgezondheid, https://assets.ncj.nl/docs/63a73514-4ead-49a2-8d54-95ce6f81ecf8.pdf
  4. Bruce Lipton about EFT, The Tapping World Summit, 2011

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.

Blog 27 maslow

Spelenderwijs leven, doe jij dat?

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Het kan je helemaal in beslag nemen.
Je weet wat je moet doen
 Je gaat er volledig voor.
Je voelt je vrij en goed bij wat je doet.
Gaandeweg krijg je steeds meer verbinding met je omgeving.
Je voelt je steeds creatiever en energieker. Je komt op nieuwe ideeën en hebt plezier.

Wat ben je aan het doen?
Je bent aan het spelen.

Blog 27 maslow

Spelen, zoals vroeger?

Spelen is volgens filosoof Johan Huizinga datgene wat zich voordoet als mensen hun primaire behoeften hebben bevredigd en staat daardoor aan de basis van alle cultuur. Cultuur (een geheel van aangeleerde gedragskenmerken, waaraan alle leden van een gemeenschap zich openlijk houden) zou voor een belangrijk deel gevormd worden in het spel, door spelelementen. Cultuur zou zich ontplooien als spel.

 Er zijn wel voorwaarden aan verbonden:

  1. Het spel moet een vrije handeling zijn
  2. Er mag geen direct nut of materieel belang aan zijn verbonden
  3. Het moet ordelijk verlopen.

Huizinga doopte de mens zo’n 100 jaar geleden als ‘spelende mens’: de Homo Ludens.

In de tijd dat Huizinga leefde ervaarde hij echter ook een ‘erosie van het spel’. Hij signaleerde dat mensen en maatschappij verernstigen(ernstig: zonder grapjes, serieus), wat volgens moderne denkers heeft voortgezet naar de huidige tijd. Er wordt meer vorm gegeven aan ‘vals spel’: harde concurrentie, ongezonde competitie. De valsspeler lijkt langzamerhand de hoofdrolspeler te zijn geworden. Ook lijkt er (mede door de toegenomen technologie) steeds meer ruimte te komen voor ‘schijnspel’: alles moet ‘fun’ en vermakelijk zijn (denk bijvoorbeeld aan de oneindige stroom van filmpjes op facebook maar ook de vele vormen van andere platte entertainment die bestaan).

Je zou kunnen zeggen dat deze ‘erosie’ in lijn ligt met de ongezonde ontevredenheid die onder veel mensen in de huidige tijd heerst. Het kan ook een verklaring zijn voor de vele burn-out verschijnselen in de maatschappij. Het verliezen van spel zet dus, eigenlijk, de secundaire behoeftes op de eerste plek, in plaats van de primaire behoeftes. De piramide van Maslov geeft inzicht in deze behoeftes. In mijn beleving vallen alle lagen van de piramide onder de primaire behoeften en luxemiddelen onder de secundaire behoeften.

Het verliezen van het spel leidt dan bijvoorbeeld naar:

  • De target willen halen boven voldoende rust nemen
  • Neerploffen op de bank na een lange werkdag met een pizza in plaats van de tijd nemen gezond te koken
  • Geprikkeld reageren op je partner in plaats van de tijd nemen voor elkaar
  • Het doel halen als prioriteit stellen in plaats van het proces naar het doel toe te omarmen
  • Structureel langer doorwerken om die vakantie te kunnen betalen in plaats van nu voldoende tijd hebben voor ontspanning met je gezin
  • Vergelijken, jezelf niet goed genoeg vinden, in plaats van jezelf waarderen.

Er zijn veel verschillende filosofische stromingen en veel verschillende mensen. Hoewel we natuurlijk niet in hokjes willen denken, kan het wel helpen eens over bovenstaande na te denken.

Want ik kan mij voorstellen dat bij gebrek aan spelelementen in de uitvoering, hoe serieus die uitvoering dan ook is, het plezier of de motivatie snel afneemt. En andersom kunnen spelelementen jouw  pad plezieriger maken en tevredenheid vergroten. Het zou, als het ware, het gevoel van correctheid en het gevoel trouw te blijven aan een goede handelswijze kunnen vergroten.

Ben jij gedreven, serieus, doelgericht?
Vergeet je dan niet te spelen? Let je op de primaire levensbehoeftes?
Om daardoor makkelijker te kunnen ‘zijn’, niet alleen maar bezig te zijn met ‘behalen’ en ‘begeren’?

Terug naar de titel; neem het allemaal niet te serieus.
Natuurlijk kan PCOS een zware last voor je zijn en is het misschien niet echt een onderwerp waarbij je denkt aan ‘spelenderwijs mee leren leven’. Toch denk ik dat daar de oplossing in zit. Zwaar tillen aan PCOS, jezelf slachtoffer voelen en de controle er over willen krijgen, ten kostte van primaire levensbehoeftes uit de piramide van Maslov, verlaagt plezier en rust in je leven en verhoogt stress. En juist dat plezier en die rust zijn essentieel om je klachten te verminderen (1,2,3).

Andersom gezegd, te weinig spelen en te veel stress brengen je verder weg van de oplossing.

Check de piramide eens voor jezelf; welke laag laat jij nog wel eens ondersneeuwen?

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.

blog 26 waarom je doel niet haalt

Dé manier om al jouw doelen te halen

Dé manier om al jouw doelen te halen

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Je hebt een wens.
Je wilt die wens verwezenlijken en je hebt er een hoop voor over. Hoe ga je dat redden? 

Een voorbeeld:

Je wilt heel graag meedoen 10 kilometer run dat 1 februari plaats vind, samen met je vriend. Je vriend is echter fit en sport vaak. Jij sport niet of niet vaak, de 5K is voor jou al een uitdaging.

Je maakt een beslissing en schrijf jullie samen in voor de run. De wens is een doel geworden. Je gaat trainen om tegen die tijd fit genoeg te zijn om van de run te kunnen genieten.

blog 26 waarom je doel niet haalt

En dan – de praktijk:

De eerste week moet je nog ‘inkomen’, je bent echter niets gewend en wil het idee nog even laten bezinken. Je uiteindelijke keuze om vandaag toch nog niet te gaan lopen, is gefundeerd: het was echter een drukke week, veel stress van het werk en dat gedoe van je vriendin kwam ook nog tussendoor. Nu is het weekend – even rust hoor. Volgende week ga je echt trainen.

De maandag die volgt is het dan zo ver; je bent er klaar voor en gaat aan de slag. De praktijk blijkt echter zwaarder: je bent in no-time buiten adem en komt moe thuis. Dat was heftig! Maar je hebt het wel gedaan en bent trots op jezelf. Je gaat ervoor!

Toch merk je dat deze eerste ervaring je een beetje dwars zit, in de dagen erna. Je moet jezelf pushen om te gaan, het doel is namelijk gesteld en in februari wil je er zijn!

De weken die volgen zijn met ups en downs. Er komen veel dingen tussendoor waardoor je de voornemens om te gaan trainen laat schieten en besluit ‘als dat allemaal voorbij is’ gewoon harder te gaan trainen. Even de beuk er in in december en januari. Dan komt het wel goed.

Herkenbaar?
Heb jij jezelf wel eens een doel gesteld? Maar viel het in de praktijk tegen?
Hoe kan dat?

Waarom stelde je jezelf dat doel?
Met welke overtuiging?

Er heerst een grote misvatting in de praktijk, gekoppeld aan de bekende uitspraak: het doel heiligt de middelen.
Is dat zo? Is het doel belangrijker dan de middelen/wegen die je naar dat doel toe helpen?

In mijn beleving is dat afhankelijk van het doel wat je stelt. Als iets echt noodzakelijk is, en dat is maar net de vraag, gaat die regel op ja. Maar verder?

Welk doel gaat nu werkelijk boven de weg ernaar toe?
Als je de weg er naar toe vreselijk vind, wat houd het doel dan in voor je?

In mijn beleving kan je hierin twee dingen doen:

  • Het doel veranderen
  • De weg ernaar toe veranderen

Met hieronder eigenlijk een grotere vraag: wie wil jij zijn?

Nog even terug naar het voorbeeld:

Stel, jij wilt die fitte vrouw zijn die energie heeft door de dag heen. Die goed voor haar lichaam zorgt. Die de tijd neemt om hierin te groeien, die overtuigd is van die persoonlijke levensvisie. Dan is er geen 10K run nodig, dan gá je hardlopen/sporten. En dan zal je merken dat het gestelde doel in dit voorbeeld als vanzelf gehaald wordt. Als een soort bijvangst.
Je veranderd de weg ernaar toe.

Stel, je vind het heerlijk om elke dag na je werk de tijd te nemen om in je favoriete boek te lezen. Je komt tot rust en kan de drukte van de dag loslaten. De uurtjes die je hebt na het avondeten besteed je graag aan het voorbereiden voor de volgende dag, het samen zijn met je partner of het afspreken met een goede vriendin. Wáárom zou je dan gaan trainen voor een 10K run?
Verander het doel.

Ga bij jezelf eens na bij het stellen van een doel:

  • Wat is er voor nodig (concreet, in de dagelijkse praktijk) om dit doel te halen?
  • Wat moet ik er dus (concreet, in de dagelijkse praktijk) voor laten? (en hier zit vaak de grootste uitdaging, het loslaten of afleren van niet helpende gewoontes – een zogenaamd offer brengen)

Schrijf dit eens uit over een tijdspad. Neem eens echt de tijd voordat je een doel stelt.

Denk vervolgens eens na over de vraag:

  • Past dit doel bij wie ik wil zijn?
  • Nee, waarom doe ik het dan toch?
  • Ja, waarom dan? En wie wil ik dan zijn, waarom wil ik mij zo gedragen?

Het grootste gedeelte gaat namelijk niet over het doel. Het gaat om de weg er naar toe. Dit klinkt misschien cliché, maar als je de weg ernaar toe gaat waarderen en je ermee gaat identificeren, zullen de doelen vanzelf gehaald worden.

Vergelijk het met een film: de hele film wil je weten hoe het af loopt, maar daarna is het af. Daarna besef je dat de film zelf een mooiere belevenis was dan het ervaren van het einde.
Iemand die een doel behaald, gaat daarna een ander doel stellen. Tevredenheid zit níet in het behalen van doelen, het zit in de weg ervoor: het aan jezelf laten zien dat jij doet wat je met jezelf afspreekt.

Wat nou als je een doel écht wilt halen, het past bij wie je wilt zijn en het toch niet lukt?
Maak je ‘waarom’ groter. Verdiep je in de waarom. Waarom is dit doel zo belangrijk voor je? Maak dit zo helder mogelijk. Herhaal dit, houd je hier actief mee bezig. Dan zal je zien – met vallen en opstaan – dat je groeit naar dat doel én je in staat bent jouw manier van leven vast te houden als je het betreffende doel behaalt hebt.

‘Een doel bestaat uit duizenden kleine beslissingen’ schreef Alexandra Herminsley ooit. Aan de ene kant: zie dus ook alle kleine stapjes die verstopt zitten in een doel. Aan de andere kant: elk klein stapje brengt je al verder. Alle micro-stapjes, brengen je bij dat macro-doel. Maar nogmaals, die micro-stapjes brengen je de blijvende tevredenheid, het macro-doel is een mooie kers op de taart met een (vaak kortdurend) gevoel van euforie.
De mensen die de marathon rennen, hebben simpelweg (en letterlijk ook trouwens) meer van die kleine stapjes gezet.

Je doel laten varen is niet meer dan stoppen met elke keer een klein stapje in die richting zetten. Het stapje dat jij nu moet doen, hebben anderen die eerder dezelfde doelen stelden ook gedaan. Hun zijn niet beter, jij bent niet minder. Jij kan dat ook. Elke stap is een kleine beslissing die gemaakt moet worden gedurende het proces, om het doel te halen. Zorg ervoor dat jij die beslissing zo goed mogelijk kan maken en maak je stapjes dus voor jou haalbaar.

Dit voorbeeld richt zich op hardlopen. Maar, als je PCOS hebt en klachten wilt verminderen, stel je jezelf soms misschien ook een doel. Wat is dat voor doel? Heb je dit ook als zodanig onderzocht?
Tip: pak dát stukje wat je nu wilt aanpakken en onderzoek dit eens.
En houd daarbij in je hoofd dat pas zodra je het een deel maakt van wie jij wilt zijn, je het doel gaat halen en het resultaat zult vasthouden.

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.

blog 24 visie

Wat heeft jouw levensvisie met PCOS te maken?

Wat heeft jouw levensvisie met PCOS te maken?

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Een bekende zin voor mensen die bijvoorbeeld Personal Body Plan volgen. Doe wat werkt voor jou. Klinkt misschien simpel, maar kijk eens om je heen – veel mensen doen wat werkt voor een ander. Doen wat de ander adviseert. Waarom? Nou, omdat de ander het adviseert.. Dan zou het vast goed zijn. Die weet het vast beter. Zeker die ander die het zo met volle overtuiging vertelt. Met bij jezelf de onderliggende overtuiging: zelf weet ik niet goed genoeg wat ik moet doen om verder te komen.

En dat kan zo zijn, de ander kan weldegelijk beter inzicht of meer passende informatie hebben. De ander kan je zeker helpen. Maar in deze blog wil ik ingaan op een aandachtspunt hierbij, gerelateerd aan de volgende uitspraak  waar ik laatst over las: ‘Inzichten worden oogkleppen zodra je ze gaat verwarren met de uiteindelijke werkelijkheid.’

blog 24 visie

Een inzicht voor jou hoeft geen inzicht voor een ander te zijn. Jouw werkelijkheid hoeft niet voor een ander te werken.

En het is heel menselijk om vanuit je eigen waarheid te spreken in plaats van uit de uiteindelijke werkelijkheid – dat kan ook simpelweg niet. Wat is nu de uiteindelijke werkelijkheid? Wanneer weet je dat en wie bepaald dat?

Je ziet het overal om je heen en je doet het zelf ook. Het lijkt fijn adviezen van anderen te volgen, zeker als de werkelijkheid van de ander overeenkomt met die van jou of als het je kan helpen met jouw probleem.

Echter: het is niet waar. Als in: niet dé waarheid.

In de huidige tijd barst het van de adviezen, methodes en gedeelde ervaringen. Mensen krijgen sneller en makkelijker dan ooit toegang hun waarheid te delen (op bijvoorbeeld social media). In combinatie met de menselijke neiging die waarheid als een verworfdheid te zien, een analyse, een feit, komt dat overtuigend over, toch?

Een werkelijkheid, inzicht of overtuiging kan je helpen. Als jij je er goed bij voelt en je merkt dat het jou en je omgeving helpt, is dat mooi.
Het kan echter ook tegenwerken; als je nu in een situatie zit met omstandigheden en kenmerken die je niet bevallen, werkt jouw werkelijkheid, jouw waarheid, niet voldoende voor jou.

Nogmaals, let op: inzichten worden oogkleppen zodra je ze gaat verwarren met de uiteindelijke werkelijkheid. Jouw waarheid is niet algemeen geldend en zeker niet in alle situaties.
Het kan zelfs zijn dat een overtuiging je jaren geholpen heeft, een comfortabel gevoel heeft gegeven en je tevreden heeft gesteld – maar dat dit ineens veranderd. Je loopt vast in jouw werkelijkheid. Je bent oogkleppen gaan dragen.

Oogkleppen belemmeren je zicht
Oogkleppen versmallen je visie
Oogkleppen weerhouden om breder te kunnen kijken.

Je oogkleppen afzetten is een goed begin, maar makkelijker gezegd dan gedaan. Dit betekend dat je jouw overtuiging moet loslaten. En tja, het is niet voor niets je overtuiging.

Hoe doe je dat?

Start met het kijken naar jouw visie. Jouw levensvisie, jouw visie op de wereld. In mijn beleving ligt hier de start van het loskomen van een niet-helpende werkelijkheid met vastgeroeste overtuigingen en schijnbare inzichten. Zoom uit je persoonlijke huidige situatie en kijk naar het grotere plaatje. Hoe zie jij je leven? Wat vind jij belangrijk?

Het helpt om hierbij input te krijgen – anders kan je alleen een visie vormen die beïnvloed is met jouw niet werkende situatie nu. Input vanuit podcasts, boeken, documentaires over onderwerpen die jou aangaan, mensen die jou inspireren of die al dáár zijn waar jij wilt komen.

Maar let wel; ook dit is vanuit de inzichten van een ander persoon gevormd.  Het is niet per sé waar, het helpt jou wel verder te leren kijken. Of je het vervolgens eigen maakt, of het daadwerkelijk jouw inzicht vergroot, is vervolgens jouw keuze.

Het belang van visievorming; zonder helpende eigen visie en helpende, mogelijke waarheden die hierbij horen, kom je niet waar je wilt zijn. De visie van een ander volgen, kan korte termijn iets opleveren maar lange termijn niets veranderen.

Het doel is niet je visie gelijk paraat en af te hebben, want hopelijk haal je dat nooit. Hopelijk blijft dit in beweging. Het gaat om het proces waarin je stap voor stap ontrafelt wat jou verder helpt. Want elk stapje hierin laat je al snel veel beter voelen, je neemt namelijk de verantwoordelijkheid. Je bent in beweging, je bent aan het ontwikkelen. Elke dag een stapje en geen wonderen verwachten is de key – geduld dus J

Wat dit met PCOS te maken heeft? Eigenlijk alles. Leren leven met PCOS betekend een werkelijkheid vormen die helpt om klachten te verminderen. Je kan hierin het pad van de ander bewandelen.. Maar wat vindt jij belangrijk om op je pad mee te nemen? Als je het grotere plaatje ziet, volgen de kleinere praktische stappen en doelen vanzelf.

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.

stress tip 1

PCOS en stress: een simpele tip

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

PCOS en stress zijn vaak met elkaar verbonden en versterken elkaar. Minder stress in je leven betekend vaak ook minder klachten van PCOS. Dit vergt dagelijkse oefening en tijd, maar waar moet je beginnen?

Bij teveel stress ben je vaak uitgeblust, overprikkeld en moe. Er gaat iets niet goed in jouw energieverdeling.
Deze opdracht heeft mij geholpen bewust te worden van de manier waarop ik mijn energie verdeel, en die deel ik in deze video met jou.

Als je bewust wordt hiervan, kan je sneller signaleren waar jouw energie heen gaat of waar je energie van krijgt. En hoe je daar keuzes in kunt maken om uiteindelijk zelf meer energie te ervaren en beter in je vel te zitten. Dit is belangrijk als je ook minder PCOS klachten wilt ervaren.

  1. Pak pen en papier
  2. schrijf voor jezelf op met welke dingen jij in je leven bezig bent. Denk aan activiteiten; sport, andere vormen van beweging, het huishouden, specifieke taken hiervan, je werk, hobby’s, huisdieren, vakanties, verplichtingen, doktersbezoeken, boekhouding, klusjes, scholing, opvoeding, enz.

Denk hierbij ook aan mensen, met wie ga je allemaal om? Welke sociale omstandigheden bevind jij je in? Denk hierbij bijvoorbeeld aan vrienden, familie, collega’s, sporttrainers, kinderen, leraren, studiegenoten, buren, partners van vrienden, kennissen.

Als er andere dingen in je opkomen die zo nu en dan in je leven zijn en waar je energie aan besteed, schrijf die dan ook op.

  1. Pak nu een nieuw vel en deel dit met een streep in tweeën.
  2. Verdeel alles wat je op het eerste vel heb geschreven in twee categorieën. Neem de tijd per situatie, activiteit of persoon en bedenk/voel voor jezelf: krijg ik hier energie van, of kost het mij energie? Verdeel alles onder de noemers energiegevers en energienemers.
    Let op: je verdeeld de activiteiten en de mensen hierdoor niet in positief of negatief. Het kan zo zijn dat een persoon je nu energie kost, maar dat je goede redenen hebt om dit in je leven te laten gebeuren.
  3. Er kunnen gradaties zijn tussen de verschillende aspecten, dit zou je nog kunnen aangeven per situatie/activiteit/persoon.
  4. Uiteindelijk krijg je een overzicht. Het idee is dat de energiegevers en energienemers redelijk in balans moeten zijn; als je alleen maar energienemers in je leven hebt gaat het uiteindelijk denk ik niet zo goed met je eigen energie. Ga eens kijken hoe je anders om kunt gaan met energienemers of meer energiegevers in je leven kunt bouwen.
  5. Natuurlijk zullen er altijd dingen zijn in je leven waar je mee te maken hebt. Echter, je kunt hier wel keuzes in maken of bewust afstand van doen. Om zo genoeg energiegevers in je leven te bouwen zodat jij goed in je vel blijft zitten en ook meer kunt geven aan jouw omgeving. Jouw energiebalans is leidend en werkt ook door op bijvoorbeeld jouw partner, kinderen of vrienden.

Succes!

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.

Blog 13 foto

PCOS en stress: hoe werkt stress?

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Het wordt vaak genoemd, soms zelfs als excuus. Mensen ervaren vaak (werk)druk of stress in hun leven en dit wordt door sommigen als ‘normaal’ gezien of gedoogd.

Maar wat doet die stress nu echt? Wat is het proces in het lichaam precies?
Bewustwording geeft inzicht en inzicht zet aan tot actie, dus het kan (wederom) helpen hier wat meer over te weten. In mijn eerste post over stress heb ik hier al het een en ander over vertelt, vandaag ga ik er verder op in. 

Blog 13 foto

Wat is de HPA-as?

De HPA as staat voor Hypothalamus-Pituitary-Adrenal-as, in het Nederlands de Hypothalamus, hypofyse, bijnier as. Deze drie onderdelen van het lichaam werken samen bij stressreacties.

De hypothalamus is een onderdeel van de hersenen dat signaleert. Het signaleert de stand van zaken in het lichaam en van buiten het lichaam. Het ontvangt onder andere vanuit je zintuigen informatie.
Als er een stressvolle situatie plaatsvindt, merkt de hypothalamus dit op en geeft het vervolgens een signaal aan de hypofyse.

De hypofyse is een kleine klier in de hersenen die vele hormonen kan produceren. Afhankelijk van de behoefte van het lichaam, geeft het specifieke hormonen af. Bij de ‘stress’-boodschap van de hypothalamus zal de hypofyse het hormoon ACTH afgeven.

De bijnieren merken de ACTH op. Bijnieren zijn kleine organen die als het ware bovenop de nieren liggen. Je kan de bijnier verdelen in twee onderdelen: het bijniermerg en de bijnierschors.

Het bijniermerg bevindt zich onder de verschillende lagen van de bijnierschors en produceert adrenaline en noradrenaline, de hormonen die in stresssituaties zorgen voor alertheid en paraatheid zoals ik in mijn vorige post al aangaf.

De bijnierschors bestaat uit drie lagen:

De buitenste laag produceert mineralocorticoïden; hormonen die de bloeddruk in stand houden, omdat deze hormonen de nieren aanzetten om vocht vast te houden.
De laag daaronder produceert glucocorticoïden; dit zijn hormonen met verschillende effecten:

– Het bevorderd de vorming van glucose (!)
– Het produceert cortisol bij stresssituaties
– Het heeft invloed op de vetverdeling
– Het onderdrukt je afweer
– Het onderdrukt ontstekingen
– Het bevorderd de afbraak van eiwitten (waar glucose van gemaakt kan worden).

De binnenste laag produceert mannelijke en vrouwelijke geslachtshormonen (androgenen en oestrogenen).

Als de hypofyse ACTH aanmaakt in een stresssituatie, wordt er door de bijnieren (oa) extra glucocorticoïden aangemaakt. De aspecten van bovenstaande opsomming zullen daardoor meer aanwezig zijn.

Dit proces is GOED!
Alleen, bij blijvende stress wordt het minder goed:

Blijvende stress zorgt voor blijvend verhoogde aanmaak van corticoïden; blijvend verhoogt cortisol in het bloed. De bijnieren zijn continue flink aan het werk (en denk dan ook even terug aan mijn blog over die sprinter).

Hoewel je lichaam dit echt wel een tijdje vol houdt, worden de receptoren die reageren op cortisol naar mate de tijd verstrijkt steeds minder gevoelig. Cortisol wordt wel in dezelfde mate aangemaakt, maar niet meer als zodanig opgepakt door het lichaam (vergelijk dit met het proces bij insulineresistentie of denk aan bijvoorbeeld die alcoholist die steeds beter tegen drank kan voordat hij dronken wordt: de receptoren worden minder gevoelig bij veelvuldige blootstelling). Dit kan leiden tot bijvoorbeeld de volgende symptomen:

– Als je ’s ochtends wakker wordt heb je het gevoel nog uren te kunnen slapen
– Je sleept jezelf vervolgens door de ochtend heen
– Je hebt echt koffie/cafeïne nodig om te kunnen functioneren
– Je ervaart weinig geduld, een kort lontje
– Je concentratie wordt steeds minder

Allemaal dingen waar cortisol normaal een positief en essentieel effect op heeft.

Als je geen gehoor geeft aan dit soort signalen en de stress blijft aanhouden, kan dit uiteindelijk leiden tot bijnieruitputting(1). Dit is eigenlijk de lichamelijke vorm van een burn-out en komt ook vaak samen met een mentale burn-out. Bijnieruitputting staat voor een verstoring in de werking van de HPA-As. Dit betekend dat de langdurige verhoging van cortisol in het bloed ertoe heeft geleid dat de hypofyse en hypothalamus onvoldoende functioneren. Dit komt door de negatieve terugkoppeling van cortisol: in een gezonde situatie geven de hypothalamus en hypofyse een signaal naar de bijnier om cortisol aan te maken. Als dit gebeurt is, is er dus meer cortisol in het bloed. Dit wordt door de hypothalamus opgemerkt en die stopt met het stimuleren van de hypofyse om ACTH aan te maken.

Bij constante stress wordt de HPA as constant gestimuleerd en daardoor is er een constante verhoging van de hierdoor aanwezige stoffen, waaronder cortisol. Dit leidt onder andere tot schade aan en verlies van neuronen en weefsels. Naarmate deze situatie aanhoudt wordt de HPA-as steeds minder responsief. Uiteindelijk leidt dit tot een systeem wat amper tot niet meer reageert. Hierdoor zullen o.a. cortisolwaardes die gemeten worden juist lager uitvallen(2).

Maar, hoe staat bijnieruitputting of voorstadia hiervan in verband met PCOS?

Zoals ik al eerder schreef kan de bloedsuikerspiegel bij PCOS instabiel zijn door insulineresistentie. Er is sprake van pieken, maar ook van dalen. Bij een bloedsuikerdip kan het lichaam op drie manieren helpen; allereerst probeert het lichaam de dip te herstellen door glucagon aan te maken. Glucagon heeft een tegenovergesteld effect als insuline, het verhoogt de glucosewaardes in het bloed. Beide stoffen worden door de alvleesklier aangemaakt. Bij een diepere dip in de bloedsuikerspiegel moet de bijnier echter bijspringen door adrenaline en zeker ook cortisol aan te maken. Als de bijnier overbelast is, verloopt dit proces stroever en is het lichaam minder in staat accuraat te reageren op bloedsuikerdips. Het kan daardoor insulineresistentie in de hand houden. Ook zorgt een overbelaste bijnier voor minder aanmaak van DHEA, een stof dat ook van invloed is op je hormoonbalans.

Andersom werkt het net zo; de insulineresistentie die vaak gepaard gaat met PCOS, vraagt meer van de bijnier en kan ervoor zorgen dat bijnieruitputting sneller optreed.
Het stabiliseren van je bloedsuikerspiegel door bepaalde voedingskeuzes kan dus zowel op insulineresistentie als bijnieruitputting een positief effect hebben.

Daarnaast produceert de binnenste laag van de bijnierschors geslachtshormonen. Hoewel dit in geringe mate gebeurd, zorgt bijnieruitputting wel voor een verminderde werking van deze afgifte.

Ook wil ik nog even terugpakken naar de hypofyse. Deze klier heeft hoofdzakelijk de focus op stress, stofwisseling en voortplanting. Een lichaam dat zich bevind in ‘paniekstand’, heeft minder belang bij een goed werkende stofwisseling en heeft minder behoefte aan voortplanten. Stress betekend gevaar; het is levensreddend en dat heeft voorrang op de andere processen.
Op het gebied van voortplanting zorgt dit voornamelijk voor een verminderde aanmaak van progesteron door de bijnieren, waardoor oestrogeen kan gaan overheersen. Er kan een oestrogeendominantie ontstaan, wat een negatief effect heeft op PCOS. Hierover lees je hier meer.

Tot slot

Ik ben mij bewust dat PCOS bij iedere vrouw een andere vorm kan aannemen, met andere klachten, symptomen en oorzaken. Toch is stressreductie in mijn beleving één van de meest essentiële aandachtspunten als je jouw klachten wilt verminderen. Het optimaliseren van je voedingspatroon is belangrijk, maar zoals je hierboven kunt lezen zijn de gevolgen van stress ook groot.
Ook bij vrouwen zonder insulineresistentie en/of waar geen sprake is van overgewicht, kan stress een grote rol spelen bij het uitblijven van jouw menstruatie.

Bronnen:

  1. Bijnieruitputting kenniscentrum, oorzaken, symptpmen en behandeling, bijnieruitputting.com
  2. Stichting Orthokennis, Weerbaar tegen stress, 2017, https://www.orthokennis.nl/nieuws/weerbaar-tegen-stress

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.

blog 12 foto

PCOS en stress: leef als een sprinter

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Vandaag het vervolg op het onderwerp stress. Stress en PCOS kunnen elkaar sterk beïnvloeden. Door stress te reduceren in je leven, kan je minder klachten van je PCOS ervaren.

blog 12 foto

Laten we het eens omdraaien. Niet denken vanuit stress, maar juist denken vanuit ontspanning. Vorige keer noemde ik al dat je stress makkelijker toelaat in je leven dan je denkt.

Het helpt mij daarvan bewust te worden als ik nadenk vanuit het startpunt ontspanning – wat zijn de omstandigheden als ik helemaal ontspannen ben?

Als ik ontspannen ben..

– Ben ik omringd door mensen waarbij ik mij vertrouwd voel
– Ben ik uitgeslapen
– Heb ik genoeg tijd voor wat mij te doen staat
– Bevind ik mij in een rustige situatie zonder harde geluiden of lichten
– Focus ik vaak op één ding dat ik interessant vind
– Zit ik niet te scrollen op social media
– eet ik gezond
– Kijk ik uit naar leuke dingen in de toekomst
– Heb ik net een zware (lichamelijke) opdracht voltooid

Er zijn natuurlijk altijd situaties waarbij je bovengemiddeld veel stress voelt. Maar we staan veel vaker bloot aan stress in de vorm van lichte spanning, onrust of ontevredenheid. We staan altijd ‘aan’ en vullen de gaten tussen onze activiteiten op met input.

Of tijdens het uitvoeren van activiteiten schakelen we steeds met onze aandacht – vaak doordat laptop, tv, telefoon of andere factoren uit je omgeving dat van je ‘vraagt’. Terwijl er juist in de tussenliggende periodes ruimte is voor creativiteit, rust en overdenking(1).

Afgelopen week zag ik op social media (..) het volgende: ‘Leef als een sprinter’.

Want een sprinter: geeft korte tijd vol-gas en neemt daarna veel rust. Is gespierd, gezond en sterk.

Een marathonloper daarintegen verbruikt al zijn reserves tot hij er (letterlijk) bij neervalt. Is vaak mager en oogt ongezond.

Toch leven veel mensen als een marathonloper. Vanaf het moment dat we opstaan is er een aaneenschakeling van activiteiten of input.

Dat neemt kosten met zich mee – het kost ons welzijn. Eerst een beetje, maar als je geen gehoor geeft aan de signalen van je lichaam en geest kan het zelfs leiden tot burn-out of depressie. Het leven als een marathonloper heeft ook zeker een nadelig effect op PCOS.

Wat kan helpen is om stap voor stap te kiezen voor een leven als een sprinter: Als je overgaat op actie, doe dat dan all-in door je er volledig op te focussen. Maar kies daarna ook volledig voor rust. Schakel in je rust echt even uit door bijvoorbeeld te wandelen, even te liggen in de zon, te mediteren, rek en strek oefeningen te doen, de natuur op te zoeken.. Kies een activiteit die weinig nieuwe input met zich mee brengt. Denk aan situaties waarin jij zeker weten ontspannen bent. Hoe zien die er uit? Probeer dit soort situaties meer op te zoeken. Schrijf voor jezelf eens uit waar jij stress van krijgt, en waarvan juist niet. Wordt je bewust van jouw stressoren.

En het is echt niet zo dat je volledig in het nu en 100% zen door het leven moet gaan om verschil te gaan merken(wat is zen überhaupt?). Ik ben ook vaak genoeg onder invloed van stress – maar door te blijven oefenen en je gaandeweg steeds bewuster te worden van jouw invloed hierop, worden je stressoren en de effecten ervan steeds kleiner.

Het verschil kan je al gaan maken door één pauze per dag te nemen waarin je iets doet dat je rustig maakt. Of door stress sneller te leren herkennen bij jezelf – zodat je anders naar situaties die je stress kunnen geven leert kijken. En om chronische stress een halt toe te roepen. Er zit een groot verschil tussen een stressvolle situatie en langdurige en aanhoudende stress.

Maar ook hier; je kan jezelf nog zo goed trainen om anders met stress om te leren gaan, maar als de basis niet goed is wordt dit best een uitdaging. Als je structureel te weinig slaapt, ongezond eet of je agenda te vol propt, ben je vatbaarder voor stress. En dus ook voor PCOS. Kies dus echt voor jezelf en voor wat jij nodig hebt. Als je dat niet serieus neemt, zal er niets veranderen.

Bronnen:

  1. Wouter van Noort, Is daar iemand, 2017

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.

Blog 11 foto

PCOS en stress: wat is stress?

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Iedereen heeft stress. En dat is maar goed ook! Stress is een fantastische manier om:

In actie te komen
Te doen wat nodig is
Snel te handelen bij gevaar
Scherp van geest te zijn

Je kan in een stressvolle situatie spreken van een stressor (de situatie die stress veroorzaakt) en de stressrespons (de reactie op de stressor). Stress is het gevolg van de stressor en de aanleiding van de stressrespons.
Stress heeft een oeroude functie: ons in leven houden. Biologisch gezien wordt stress gevormd in een bedreigende situatie.
 Psychologisch gezien wordt stress gevormd zodra je een situatie als bedreigend inschat. Dat is nogal een verschil! Wat als bedreigend ervaren wordt, is voor iedereen anders.

Blog 11 foto

Als er sprake is van een dreigende situatie, maakt het lichaam direct adrenaline en noradrenaline aan. Deze stoffen stimuleren het sympatisch zenuwstelsel. Bij deze stimulering wordt ons lichaam klaargestoomd voor actie; vechten of vluchten. Spieren spannen zich aan, bloeddruk en hartslag verhogen, pupillen verwijden, ademhaling versnelt en de spijsvertering vertraagd. Dat is mooi: het lichaam is klaar om zichzelf uit de situatie te kunnen redden.

Als de stressvolle situatie langer duurt, maakt het lichaam extra cortisol aan. Dit zorgt voor de aanvoer van nieuwe energie door glucosewaardes in het bloed te verhogen. Je lichaam kan extra vluchten of extra vechten.

Biologische ofwel positieve stressoren zijn bijvoorbeeld:

– Er komt een agressieve hond op je af gerend
– Er ontstaat onweer en heftige regen wanneer je aan het SUPpen bent
– Er komt een losgekoppelde caravan op je af op de snelweg
– Je moet een presentatie geven op je werk
– Je staat in de finale van een sportwedstrijd op het punt van de start

Echter, er zijn ook andere vormen van stressoren:

– Je ervaart al enkele weken een te hoge werkdruk
– Je hebt vaak ruzie in je relatie en twijfelt of jullie bij elkaar blijven
– Je bent aan het afstuderen en bent te laat begonnen met je scriptie
– Je komt financieel net aan rond afgelopen maanden en je wasmachine gaat stuk

Je ziet het verschil; in het ene rijtje volgt er een lichamelijke reactie na de stressor, in het andere rijtje niet. Je lichaam ‘ontlaad’ niet en ervaart langdurig een (wellicht mindere) mate van stress.
Dit betekend dat de cortisolgehaltes in je lichaam langere tijd verhoogd zijn. Deze waardes hebben invloed op je bloedsuikerspiegel, cortisol zorgt immers voor afgifte van glucose aan het bloed voor extra energie. Mooi als je dit ook echt nodig hebt, minder mooi als je er vervolgens niets mee doet.

Eerder heb ik geschreven over insulineresistentie bij veel vrouwen met PCOS. Hier komt dit wederom om de hoek kijken: de verhoogde glucosewaardes in het bloed worden gesignaleerd door het lichaam, insuline wordt aangemaakt om dit weer te stabiliseren, maar de resistentie zorgt voor een matig verloop van het proces wat hoort te volgen (voor meer info, check mijn vorige blogs).

Dit zorgt er voor dat de glucose-verhoging in het bloed door de aanwezige cortisol (stress) niet gemakkelijk kan worden omgezet in energie. Ook als je een sprintje zou gaan trekken, zou die aanwezige glucose matig omgezet worden in energie en dus ook niet zo gemakkelijk afnemen als bij een persoon zonder insulineresistentie (al is het wel verstandig regelmatig te sporten, omdat dat insulineresistentie tegengaat en een positief effect heeft op je hormonale balans, maar dat even terzijde).

Het is dus fijn en belangrijk om je cortisolwaardes laag te houden wanneer je jouw klachten van PCOS wil verminderen. De beste manieren zijn:

  1. Niet gestresst raken (makkelijk om te zeggen). Door stressvolle situaties te vermijden of anders naar deze situaties te leren kijken.
  2. Actief rust opzoeken door situaties te creëren waarvan je weet dat je tot rust komt. Dit kan bijvoorbeeld een lange douche zijn, zangles, sporten, yoga, meditatie, sauna of een wandeling. Of zoals ik, op het SUP-board zoals op de foto.

Stress is een complex onderwerp dat je makkelijker toelaat in je leven dan je denkt. Wees er in ieder geval van bewust dat PCOS en stress sterk met elkaar verbonden zijn en het verminderen van stress minstens zoveel aandacht behoeft als bijvoorbeeld voedingsaanpassingen.

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.

blog 10 foto

Het belangrijkste medicijn tegen PCOS

Het belangrijkste medicijn tegen PCOS

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Ik heb tot nu toe voornamelijk praktische informatie gedeeld om je kennis toe te laten nemen en je inzicht te vergroten waarom je bepaalde veranderingen zou kunnen gaan doorvoeren.
En hoewel dit handig kan zijn en verdieping ook zeker aan te raden is, is er één ding dat daarnaast niet moet worden overgeslagen.

blog 10 foto

Één ding die in alles altijd het verschil maakt: je mindset.

En daarbij richt ik mij vandaag vooral op één ding: acceptatie. Want;

Accepteer jij dat jij PCOS hebt?
Accepteer jij alle symptomen?
Accepteer jij dat je blijvende aanpassingen zou moeten doen in je levensstijl, als je van je klachten af wilt blijven?

Of vind je eigenlijk dat PCOS niet bij jou hoort?
Voel je weerstand tegen de klachten?
Vraag je jezelf af; waarom ik?
Voel je angst voor wat mogelijk nog kan komen aan klachten?
Voel je verdriet vanwege een nog onvervulde kinderwens, hoe graag je ook wilt?

Hier zit het hele verschil.

Nu denk je vast: makkelijker gezegd dan gedaan.
En inderdaad, dat is ook zo. Het vergt tijd en aandacht om tot dat punt van volledige acceptatie te komen.

Bij mij startte dit proces op het moment dat het slecht met mij ging en ik mij door mijn PCOS klachten had ziek gemeld voor mijn werk en mij super down voelde. Dit is nu bijna drie jaar geleden. Terwijl ik er gevoelsmatig alles aan deed om gezond te leven. Hoe kon dat nou? Ik las een artikel over de mogelijke gevolgen van teveel stress op PCOS en er begon iets te dagen..

Ik ben mij hierna stap voor stap meer bezig gaan houden met persoonlijke ontwikkeling – ik had zelf de sleutel in handen om mij beter te voelen maar moest mentaal door best wat blokkades heen.  Ik geloof dat het een blijvend proces is dat altijd aandacht nodig zal hebben, gedurende verschillende levensfases of bij verschillende gebeurtenissen. Maar ik kan zeker zeggen dat ik mijn PCOS nu accepteer, dat dit ontzettend helpt en dat jij dat ook zeker kan.

Werken vanaf een punt van acceptatie over het heden werkt vele malen prettiger dan vanuit afkeer over het heden. Want als je PCOS helemaal accepteert:

– Zorg je goed voor jezelf omdat je het jezelf waard vindt
– Kies je bewust voor aanpassingen in je leven(stijl) omdat je goed voor jezelf wilt zorgen
– Voel je rust en denk je ontspannen over de toekomst
– Vergelijk je jouw gezondheid en situatie niet met anderen
– Ben je blij voor wat anderen in hun leven krijgen en voel je geen afgunst

En naast dat dit veel lichter leeft, heeft dit een zeer groot positief effect op PCOS.
Simpel gezegd: weerstand ten opzichte van de feiten vergroot je klachten, acceptatie ten opzichte van de feiten verkleint je klachten. Het opent deuren, je ziet namelijk het ‘bord voor je kop’: in de slachtofferrol kruipen helpt je niet verder. Het begrip ‘slachtofferrol’ klinkt hard, maar hier is wel sprake van als je PCOS niet wilt accepteren.

Biologisch gezien is het vrij logisch; deze vorm van weerstand zorgt voor (chronische) stress en daardoor stijgt o.a. het stresshormoon cortisol in je lichaam. Teveel en te lang cortisol in het bloed heeft een nadelig effect op insulineresistentie en brengt meerdere hormonen uit balans. Het werkt PCOS in de hand. Hierover vertel ik later meer in een volgende blog.

Maak je keuzes dus vanuit acceptatie:

– ‘Vandaag kies ik voor gezond eten omdat ik goed voor mezelf wil zorgen’ in plaats van ‘ik mag dit niet eten want ik heb PCOS’
– ‘Vandaag stop ik op tijd met werken en neem ik een wandeling’ in plaats van ‘laat de rust maar zitten, mijn werk moet af’
– ‘Ik wil mijn lichaam fit houden en kies daarom een sport die ik leuk vind’ in plaats van ‘ik moet een hele heftige sport beoefenen omdat ik te zwaar ben’ of ‘vandaag sport ik een extra uur omdat ik gister teveel heb gegeten’.

Merk je het verschil?

Als je bewust keuzes maakt en je lichaam én geest gunt wat het nodig heeft, ervaar je meer rust. En deze rust is essentieel om ten eerste lekker te leven, maar ook om juist minder klachten van PCOS te ervaren. Op de korte termijn merk je misschien weinig verschil, op de lange termijn juist veel.

Het doel is niet om klachtvrij door het leven te gaan, maar om zonder last van die klacht te leven. Om ondanks de klacht, je vrij te voelen en het los te kunnen laten. Fysiek kan het dan nog wel aanwezig zijn, maar daarnaast ervaar je rust en ontspanning.

Ik geloof er in dat de staat waarin je verkeerd meer van die staat aantrekt.
Waarom hebben sommige mensen altijd pech?
Waarom gaat het met sommige mensen altijd goed?
Mijn visie: hun persoonlijke staat van zijn is op een ander level. En het mooie is: dit kan je trainen!

Het start met bewustwording. Hoe is dat bij jou?  Heb jij al volledige acceptatie? Of zijn er stukken van weerstand?

Laat het mij weten of overdenk het voor jezelf – super waardevol als je hier de tijd voor neemt!

En denk eraan, ook hier is acceptatie heel belangrijk: als je wel weerstand hebt, is dat voor nu ook goed. Het gaat er om het eerste stapje te zetten naar het loslaten ervan. En dat is een (realistisch en haalbaar) proces.

Deel dit artikel:

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn

Puur
Duurzaam
Verantwoordelijk
Verbonden

Blijf op de hoogte. Meld je aan voor mijn e-maillijst.